انجمن شعر دزفول

نگاه بي روح

از سفر كه بر مي گشست با دو پاي پف كرده

خير مقدمش گفتيم با صداي پف كرده

مي شد از نگاهش خواند خستگي ،عطش ،غم را

قصه اي عجب دارند ديده هاي پف كرده

مهر باني اش گم بود درنگاه بي روحش

ادعاي عشقش بود ادعاي پف كرده

انتظار بي جايي است عاشقانه جان دادن

چون كه عاشقي سخت است در هواي پف كرده

گرگ عاشقي اي واي سير و پر نخواهد شد

هر چه مي خورد از اين بره هاي پف كرده

عاشقانه ها خشكيد عطر سادگي جان داد

آسمان دل پر شد از خداي پف كرده

حرف آن شبش اين بود(( تا ابد بمان)) با من

 ناسزاي خوبي بود ادعاي بف كرده

كوچه ها چراغاني است رنگ كودكي زرد است

پشت شيشه ها پيداست يك غذاي پف کرده كرده

نوشته شده توسط انجمن شعر دزفول در یکشنبه بیست و یکم تیر 1388 ساعت 6:43 PM موضوع | لینک ثابت