انجمن شعر دزفول

صد خنجر دشمنانه در پشتم بود                 يك نامه ي عاشقانه در مشتم بود

اما چه كنم نمي شود پنهان كرد                  اين حلقه كه در گردن انگشتم بود.

ماقائدتاًدر پي خوبي هستيم                       چون زاگرس پاك رسوبي هستيم

شرجي پسر كوچك ما خوزيهاست               يعني بروبچه ي جنوبي هستيم .

مخفيست به جانمان غمي ناديده                بر زخم درونمان نمك پاشيده

لبخند نگو نقشه ي خوزستانست                اين خنده كه بر صورتمان ماسيده.

                                                                                        (غلامرضا شرفي)

.............................................................................................................................................................................................

دو پاره خط موازي ،خطوط آه به جا                   شروع اول بازي،غرور ماه به جا

وفصل بعد يكي مثل من شبيه تو نه                 كه قال مانده سر ايستگاه چاه به جا

مني كه كم بلدم ترس را گره بزنم                      دچاروهم نفس هاي راه راه به جا

تبر زدند درختي كه سبز روسريش                     گذاشت سايه اي از چند اشتباه به جا

پياده قلعه ورخ راواسب را هل داد                       شلوغ شد ،حركت با وزير شاه به جا

گلوله خون به دل سرخ استعاره كشيد                برقص دختر آتش دوپا گناه به جا

نفس ...سه قطره ي خون هي نفس نفس ...كشيد      وسوت آخر بازي فقط نگاه به جا

                                                                                  (ابوذر پاكروان)

.............................................................................................................................................................................................

شاعر شدم ودوبيت گويي كردم                  نسبت به غزل ستيزه خويي كردم

هرچند كه از شعرپرم اما من                      در مصرف شعر صرف جويي كردم

بايد كه بهار زرد را درك كني                      تا آتش آه سرد را درك كني

تقصير تو نيست اين نفهميدن ها             شاعر نشدي كه درد را درك كني

دلهاي شكسته را غم آگين نكنيد                ما را به خلوص خويش بدبين نكنيد

هرچه دلتان خواست به شاعر گفتيد         لطفاً به شعور شعر توهين نكنيد

                                                                                   (قاسم سليماني)

.............................................................................................................................................................................................

در رقص نگاهمان كمي غم بد نيست                   يا زمزمه ي سكوت آدم بدنيست

وقتي كه تمام عشق ها جرم شدند                      عاشق شدن يواشكي هم بد نيست

آن شهر كه از دور غبارش پيداست                       بازار كساد كسب وكارش پيداست

امسال ،خدايا تو به ما رحمي كن                            ((سالي كه نكوست از بهارش پيداست))

                                                                                     (صادق اردو)

.............................................................................................................................................................................................

شليك مي كنم به تودر متن ماجرا                        يعني تمام شد همه چيز آه...بين ما

زن عاشق است توي پرانتز من آن زنم                     اقرار كرده ام به همين جرم بارها‌‌‌

چيزي شبيه زخم فرو رفت درتنم                             درمن كسي نبود توبودي از ابتدا

بايد كمي قدم بزنم روي خا طرات                             تا روزهاي رفته بگويند يا تو يا...

شليك وبعد دود غليضي درون شعر                           گيرم نداده بود ترا هم به من خدا

                                                                                        (سامره فرهود)

.............................................................................................................................................................................................

مرا در فضل پاييز جدايي                                        رها كردي و رفتي تا بيايي

كشيدم صد زمستان انتظارت                               بگو آخر بهارم كي ميايي

مرا جايي به جز درگاه تو نيست                            حساب كارمن غير از تو با كيست

اگر تو درد ما درمان نسازي                                 بگو تكليف ما بيچارگان چيست؟

مرا بادست خالي آفريدند                                         مرا دراين حوالي آفريدند

به روز خلقتم اين بي خيالان                                    مرا با بي خيالي آفريدند

                                                                         (علي حسين پور)

.............................................................................................................................................................................................

ما را جدي به زيرآوار بكش                                 در چنگ عقاب دل مرا سار بكش

اين منظره ها براي تو كافي نيست؟               مارا به طناب چوبه ي دار بكش

يك گمشده در عمق كويرم اي عشق                 در حال وهواي تو اسيرم اي عشق

دست از سراين خسته ي تنها بردار                  بگذار به درد خود بميرم اي عشق

ويرانه تر از خرابه هاي شوشم                          از عمق دل شكسته اي مي جوشم

درمن اثر از الهه اي ديگر نيست                        آتشكده اي قديمي و خاموشم

                                                                         (اكبرآزاد پور)

نوشته شده توسط انجمن شعر دزفول در دوشنبه دوازدهم مرداد 1388 ساعت 11:23 AM موضوع | لینک ثابت